*** Friend is like the star, not always seen but aways there.***

เมื่อถึงเดือนเมษา  คนเป็นครูก็ต้องได้หยุดทำงานหนึ่งเดือนเต็ม

แต่ทุกปีที่ผ่านมาก็ไม่เห็นจะได้หยุดแบบเต็มที่

ปีนี้ก็คงเหมือนกัน  ก็วันนี้วันที่ 1 เมษา ยังนั่งทำงานอยู่ที่โรงเรียน

ก็งานยังไม่เสร็จนี่เนอะ  ทำไงได้ ทำตัวเองแท้ๆ

เฮ้อ! ...

อยากไปเที่ยวจัง  แต่ไม่รู้จะไปไหน  เพราะร้อนสุดๆ

แต่อยากรู้จัง  ทำยังไงให้เลิกคิดถึงคนบางคนได้ซะที

ถามตัวเองทุกครั้งที่มันรู้สึกแบบนั้น  ไม่ได้อยากจะคิดถึง

แต่ในหัวมันมีแต่เรื่องของคนคนเดียววนเวียนอยู่ตลอดเวลา

ทั้งที่พยายามตัดใจ ทำใจ พยายามทำให้ตัวเองเลิกคิด

แต่ยังไงก็ทำไม่เห็นได้ซะทีเลย

นี้เราจะเป็นแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน

หรือต้องเป็นแบบนี้ตลอดไปหากชีวิตของเรายังต้องเกี่ยวข้องกับเค้าอยู่นะ

เฮ้อ! ...

 

ตอนนี้เรากำลังทำอะไรอยู่นะ

ความรื่นรมย์ในชีวิตมันหายไปไหนหมด

พูดกับใครหลายๆ คนว่ามีความสุขดี

แต่พอต้องนั่งทำงานที่ไม่อยากทำ

ขนาดจะนั่งตัวตรงๆ เพื่อให้ดูเหมือนว่ากำลังทำงานอย่างจริงจังยังทำไมได้เลย

บางครั้ง...ความผิดพลาดหลายๆ อย่างของเรา

ก็เกิดจากความไม่เข้มแข็งของตัวเราเอง

 

บ่นว่าอยากดูคอนเสิร์ต  แล้วก็ได้ดูสมใจ

21 ต.ค. Body Slam : Save My Live Concert

คอนเสิร์ตมันส์ดี  ได้ตะโกนร้องเพลงเหมือนกับได้ระบายอารมณ์

แต่ไม่ขอบรรยายมากเพราะไม่ใช่ศิลปินคนโปรด

 

6 พ.ย. ณ รอยัล พารากอนฮอลล์ กับคอนเสิร์ตที่รอคอย

คอนเสิร์ตเต็มรูปแบบครั้งแรกของสามหนุ่มวงฟรายเดย์ (Friday)

บอย ตรัย ภูมิรัตน, หนึ่ง เกรียงไกร วงษ์วานิช,ดุลย์ อดุลย์ รัชดาภิสิทธิ์

เพลงหวานๆ ดนตรีเพราะๆ มากมายล่องลอยรอบฮอลล์พร้อมบรรยากาศที่เต็มไปด้วยดวงดาวระยิบระยับ เหมือนกับจะสะกดคนดูทุกคนให้...

แต่เพลงเศร้าจากเสียงเจ้าพ่อแห่งเพลงเหงาอย่างพี่บอย ตรัย เล่นเอาน้ำตาร่วงเหมือนกัน

นอกจากวงฟรายเดย์จะขนทั้งเพลงเก่าและใหม่ทั้งสามอัลบั้มยังมีเพลงที่ผลงานส่วนตัวมาร้องให้ฟังด้วย  ไม่นึกเหมือนกันแฮะว่าจะได้ยินพี่หนึ่งร้องเพลง "ฟัง" ด้วยตัวเค้าเอง

มีแขกรับเชิญอย่างพี่บอย โกสิยพงษ์ กับ นภ พรชำนิที่มาร้องเพลง "แค่เพียงฉันและเธอ" เพลงธีมของคอนเสิร์ตการกุศลครั้งนี้  มีจั๊กจัน และที่สำคัญ สมาชิก 2days ago kid ที่ขนกันมาครบจนล้นเวที และถ้าให้นับว่าแต่ละคนเป็นสมาชิกวงอะไรกันบ้างก็คงจะเกินสิบวง (ดีจังที่พี่ปอย Portrait มาด้วย)

ไม่คิดว่าคอนเสิร์ตจะเล่นมาราธอนขนาดนี้นะ เริ่ม 2 ทุ่มครึ่ง เลิกเอาเกือบเที่ยงคืน  และนึกว่าจะไม่ได้ยินเพลงสำคัญซะแล้ว

เพลงที่ทำให้เรารู้จักวงนี้  และตกหลุมรักวงนี้มาเกือบ 10 ปีแล้วด้วย

เพลง "สิบปี" ที่เป็นเหมือนสิ่งที่แทนความผูกพันระหว่าง "วันศุกร์" กับคนที่รักเพลงที่ฟังแล้วมีความสุขของวงนี้

ชอบตอนจบของคอนเสิร์ตจังที่พี่บอยเรียกคนที่อยู่ข้างหลังให้ขึ้นมาหน้าเวที (อยู่ข้างหน้าอยู่แล้วเลยนั่งอยู่กับที่) รู้สึกว่าเค้าอยากจะให้คนดูทุกคนรับความรู้สึกดีๆ ที่พวกเค้ามอบให้ให้ได้มากที่สุด

คอนเสิร์ตจบด้วยเพลงนี้เหมือนกับจะบอกว่า วงฟรายเดย์กับทุกๆ คนยังไงก็ต้องกลับมาเจอกันอีก

เฮ้อ...ได้ฟังเพลงเพราะๆ ได้นั่งดูผู้ชายขี้อายอย่างพี่บอยพูดผิดๆ ถูกๆ แล้วทำท่าเขินๆ บนเวทีนี่มีความสุขดีจัง  เมื่อไหร่จะได้ดูอีกก็ไม่รู้ แล้วเมื่อไหร่พี่หนึ่งจะมีคอนเสิร์ตเต็มรูปแบบของ Sleeper 1 บ้างนะ  (หรือมีไปแล้วแล้วเราไม่รู้หว่า)

 

ปล. ขอบคุณโอ๊ะที่จ่ายค่าบัตรคอนเสิร์ตให้ก่อน ขอบคุณที่ให้ที่พักพิง (อีกแล้ว) ต่อจากนี้ไปเอิงจะไม่เข้ากรุง 3 เดือน (โอ๊ะบอกว่ามันก็พูดอย่างนี้ทุกที แต่ไม่ค่อยจะเกิน 2 อาทิตย์ก็เห็นหน้ามันอีกแล้ว) อย่าเพิ่งเบื่อเรานะ^____^555

ปล.2 รูปนี่น่ะ  ไม่ได้ถ่ายเองหรอก ยืมคนอื่นเค้ามา

 

 

 

 

  

 

    วันนี้เป็นวันครบรอบการบรรจุแต่งตั้งเป็นข้าราชการครบ 2 ปี  ถ้าตามหลักเกณฑ์ที่ตั้งไว้  วันนี้ก็จะเป็นวันที่เราผ่านการทดลองงานในฐานะครูผู้ช่วยครบ 2 ปีแล้วด้วย  แต่ตอนนี้คำสั่งอย่างเป็นทางการยังไม่ออก  ตำแหน่งของเราก็ยังไม่เลื่อนขึ้น  เฮ้อ! เมื่อไหร่คำสั่งจะออกซะทีนะ  จะได้ทำเรื่องย้ายกลับบ้านซะที 

    2 ปีที่ผ่านมา กับการประเมิน ถ้าทำตัวไม่ดี  ก็อาจจะถูกประเมินไม่ให้ผ่านได้  ถ้าไม่ผ่าน  ก็จะไม่ได้บรรจุเป็นครูเต็มตัว  ทั้งๆ ที่ก็ผ่านการสอบแข่งขันมาแล้ว  สำหรับเรา  เราพยายามทำหน้าที่ของเราอย่างเต็มที่  หน้าที่ของความเป็นครู  เราไม่ได้ทำแค่เพื่อให้ผ่านการประเมิน  คนอื่นเค้ามองเราแบบไหนไม่รู้นะ  แต่เราก็คิดว่าเรามีจรรยาบรรณของความเป็นครูอยู่มากพอ และเราก็ปฏิบัติได้ตามนั้นด้วย  แต่งานครูไม่ได้มีแค่งานสอน  งานอย่างอื่นที่อยู่ในส่วนรับผิดชอบของเรา  เราก็ทำอย่างเต็มที่  และบางทีก็ทำงานในส่วนที่ไม่ใช่หน้าที่รับผิดชอบมากเกินไปด้วยซ้ำ  จนมีบางคนเคยบอกกับเราว่า  ถ้าเราย้ายไปจริงๆ เราก็คงจะไม่ใช่เพียงสายลมที่พัดผ่านจากที่นี่ไปอย่างแผ่วเบาหรอก 

    ในช่วงปีแรกของการบรรจุ  ด้วยความไม่คุ้นชินกับระบบราชการ  ความด้อยประสบการณ์  และความบ้าบิ่นของตัวเราเอง  ทำให้เราไม่รู้เลยว่า  การทำให้คนที่เคยชื่นชมเรากลับเกลียดเราได้ด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำน่ะเป็นยังไง  ทั้งๆ ที่มีคนคอยเตือนถึงความตรงเกินเหตุและการที่ชอบผ่าซากอยู่เสมอของเราว่ามันอันตราย  และแล้ว  ผลของการไม่ระวังตัวในครั้งนั้น  มันก็ยังส่งผลเสียมาถึงเราได้จนถึง ณ ปัจจุบันนี้  ก็เลยรู้ซึ่งเลยว่าไฟแห่งความโกรธเกลียดน่ะ  มันร้ายแรงซะจนความเป็นจริงและความยุติธรรมใดๆ ก็ไม่อาจดับมันลงได้

    ช่วงปีที่สอง  ปีแห่งความรุ่งโรจน์ในฐานะของครูผู้ช่วย  ผลงานออกมาเป็นที่ยอมรับ การที่ทำให้นักเรียนหลายต่อหลายคนได้รับรางวัลหลายต่อหลายครั้งเป็นเรื่องน่ายินดี  แต่ไฟแห่งโทสะที่แม้ไม่ถึงขั้นลุกโชน  ก็ยังมีควันไฟที่สามารถบดบังทุกความพยายามของเราได้หมด  ไม่เป็นไรหรอก  ถึงอย่างไรการปิดทองหลังองค์พระปฏิมาก็เป็นเรื่องที่ดี  คนบางคนถึงเค้าไม่อยากจะรับรู้  แต่เราก็มั่นใจว่าสิ่งที่เราทำมันก็คงไปรบกวนสามัญสำนึกของเค้าได้บ้าง  เว้นแต่ว่า  คนๆ นั้นจะไม่มีสามัญสำนึกเท่านั้นเอง

    แต่วันนี้ตัวเราเองสำนึกรู้แล้วว่า  จะสำคัญตัวเองไปใยเล่า  เรามันก็แค่คนตัวเล็กๆ  เหมือนอย่างคำกล่าวของท่านอังคาร  กัลยาณพงศ์  "มนุษย์เป็นเพียงผงธุลีโง่ๆ ที่อยู่บนโลก  เมื่อเทียบกับภูเขา  มนุษย์ก็กะจิ๊ดริด  ยิ่งเทียบกับทางช้างเผือก  มนุษย์ยิ่งไม่มีค่า" นั่นสินะ  สิ่งที่เราทำ  สิ่งที่เราคิดว่ามันน่าจะสำคัญและมีความหมาย  จริงๆ แล้วมันอาจจะไม่มีคุณค่าอันใดเลยก็ได้  เพราะเราเองก็ไม่ได้เห็นคุณค่าของสิ่งที่เราทำด้วยความจำใจมากนักหรอก  คุณค่าของคนที่เป็นครู  อยู่ที่การสอนเด็กให้มีพัฒนาการทางด้านความคิด  สติปัญญา  และความเจริญทางด้านคุณธรรมจริยธรรมต่างหากล่ะ

    และตอนนี้  คงจะต้องไปรื้อฟื้นกลวิธีการทำ case study กับทฤษฎีจิตวิทยาบางเรื่องมาแก้ปัญหาของนักเรียนกลุ่มหนึ่งให้มีพัฒนาการที่ดีขึ้นให้จงได้  ถ้างานนี้สำเร็จ  นี่แหละจะเป็นสิ่งที่ภูมิใจที่สุดมากกว่าทุกอย่างที่ทำในสองปีที่ผ่านมาเลยแหละ

    ...แล้วค่อยฉลองการเลื่อนตำแหน่งให้ตัวเองแล้วกันนะ

  

เฮ้อ...ถ้าเวลาของคนเรามีซักสามสิบชั่วโมงก็ดีสิเนอะ

เผื่อเราจะได้ทำอะไรที่อยากจะทำมากกว่านี้

ไม่ใช่ต้องคอยทำในสิ่งที่ต้องทำ  สิ่งที่คนอื่นสั่งให้ทำ

ก็รู้หรอกว่าเป็นหน้าที่  แล้วเราก็มีความรับผิดชอบพอด้วย

แต่ตอนนี้กำลังอยู่ในขั้น...เหนื่อยสุดๆ

 

ก่อนเปิดเทอมตั้งกฎของการฝึกตนอย่างหนักไว้บังคับตัวเอง 20 ข้อ

รู้สึกดีที่ได้พยายามทำ  แล้วหลายข้อก็ทำได้ดีซะด้วย

แต่บางข้อก็บังคับตัวเองไม่ได้  แล้วบางข้อก็มีปัญหาอื่นมาทำให้ติดขัด

อย่างเช่น  เข้านอนก่อน 5 ทุ่ม แล้วตื่น 6 โมงเช้าเนี่ย

ตอนช่วงไม่ค่อยมีงานก็ทำได้อยู่หรอก

แต่ตอนนี้บางทีทำงานถึงตี 2  จะให้ตื่น 6 โมงคงไม่ไหว

ให้นอนเร็วก็ไม่ได้  แค่ปกติยังนอนเร็วไม่เป็น

แถมช่วงนี้อาการไมเกรนหนักขึ้นเรื่อยๆ เล่นเอาปวดหัวจนนอนไม่หลับ

พอตื่นสายก็ไม่มีเวลาทำกายบริหารยืดเหยียดกล้ามเนื้อ

โรคกล้ามเนื้ออักเสบก็กำเริบอีกตะหาก  เฮ้อ...เมื่อไหร่จะมีเวลาพักรักษาตัวบ้างเนี่ย

 

จริงๆ แล้วอยากมีเวลาไปดูคอนเสิร์ตมากกว่า 

ทำไมคอนเสิร์ตของ BSO ไม่ค่อยจะมีตอนวันหยุดเลยน้า

แล้วเด็ก ตจว. อย่างเราจะไปดูได้ยังไง

เฮ้อ...อยากดูไวโอลีนคอนแชร์โตก็อดดูตามระเบียบ  เมื่อไหร่จะมีอีกละเนี่ย

 

เอาล่ะ...มีเวลาว่างมีบ่นซะ 10 นาทีนี่ก็บุญแล้วนะช่วงนี้

เมื่อไหร่จะได้สอนอย่างเดียวโดยไม่ต้องทำงานอย่างอื่นนะเนี่ย

แล้วเมื่อไหร่จะได้ย้ายกลับบ้านซะที...เบื่อคนแถวนี้จะตายอยู่แล้ว